Pustynny kraj Gdy Bóg rozdzielał między ludy ziemię, pierwsi byli Turkmeni i otrzymali duże terytorium. Potem Bóg zaczął rozdzielać słońce i znów Turkmeni byli pierwsi. Wreszcie Bóg przystąpił do rozdzielenia wody, ale wtedy Turkmeni spóźnili się i prawie nic już dla nich nie zostało.

Ta przypowieść w pełni oddaje charakter kraju. Większość czwartej pod względem terytorium byłej republiki Związku Radzieckiego (488,1 tys. km2) zajmują piaski pustyni KaraKum (ponad 350 tys. km2 powierzchni, czyli więcej niż terytorium Polski). A jeśli jest pustynia, to są problemy z wodą, które częściowo rozwiązała budowa liczącego ponad osiemset kilometrów Kanału Karakumskiego, który połączył Morze Kaspijskie i Amudarię. Ale Turkmenia to nie tylko niekończące się pustynie. Na południu wznoszą się dumnie góry, swoją wysokością dochodzące do 3139 m n.p.m., a wybrzeże największego jeziora na świecie - Morza Kaspijskiego - zaprasza do odwiedzin. Klimat Turkmenii charakteryzuje się bardzo dużymi dobowymi i rocznymi amplitudami temperatury. średnia temperatura stycznia wynosi -4oC, lipca - 28-32oC, w ciągu dnia różnice mogą dochodzić do kilkudziesięciu stopni. średnia roczna suma opadów wynosi od 80 mm na południowym wschodzie do 400 mm w górach KopetDag. Przez średnio 250 dni w roku w tym pustynnym kraju świeci słońce. Ludność kraju (4,6 mln) to nie tylko mieszkańcy miast położonych w oazach w dolinach rzek, ale i nomadowie - ludzie pustyni, przemieszczający się swoimi karawanami z miejsca na miejsce, żyjący z hodowli i handlu. Turkmenistan słynie z wyrabianych ręcznie dywanów, a także z bawełny, której uprawa doprowadziła do dużych szkód w środowisku naturalnym. Ale największe bogactwo kraju to wielkie złoża gazu ziemnego i ropy naftowej, które znajdują się nad Morzem Kaspijskim. Rząd Turkmenistanu już podpisał wieloletnie umowy na dostawy swoich narodowych skarbów z Rosją i Ukrainą, często przekraczające techniczne możliwości wydobycia. Planowana jest budowa nowych gazociągów, m. in. do Turcji i Pakistanu.